កូនខ្មែរ តិចអត់ដឹង! តើគេបោះបាយបិណ្ឌដើម្បីអ្វី?

វប្បធម៌៖ គេមានជំនឿថា ការបោះបាយបិណ្ឌ ជាការចែករំលែកនូវបុណ្យកុសល ឬអាហារទៅកាន់ពពួកប្រេតអត់ឃ្លាន ដើម្បីទទួលបាននូវមគ្គផល កុសលផលបុណ្យ។

ទំលាមទម្លាប់នៃការបោះបាយបិណ្ឌ គឺជាជំនឿមួយដែល ប្រជាជន ខ្មែរនិយមប្រតិបត្តិ តាំងពីដូនតាមក។ ទម្លាប់នេះ ត្រូវបានគេប្រារព្ធឡើងចាប់ពីថ្ងៃ១រោច រហូតដល់ថ្ងៃ១៥រោច ខែភទ្របទ ដែលអាចស្ថិតនៅក្នុងខែ កញ្ញា ឬ តុលា រៀងរាល់ឆ្នាំ។ ប្រជាជនខ្មែរ មានជំនឿថា ក្នុងរដូវបុណ្យភ្ជុំ ប្រេត ឬខ្មោចដែលមិនបានទៅចាប់កំណើតក្នុងជាតិដែលល្អ នឹងត្រូវបានគេប្រលែងពីឋាននរក ដើម្បីមកទទួលនូវអាហារ ឬមគ្គផលដែលកូនចៅខ្លួនបានឧទ្ទិសឱ្យ។

ចូលរួមជាមួយពួកយើងក្នុង Telegram ដើម្បីទទួលបានព័ត៌មានរហ័ស

ប្រសិនបើពពួកប្រេត ឬខ្មោចទាំងឡាយនោះ ដើរគ្រប់៧វត្តហើយមិនឃើញមានកូនចៅណាធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសឱ្យទេ ពួកគេនឹងដាក់បណ្តាសាដល់កូនចៅនោះ។ ពពួកប្រេតនឹងត្រូវបានដោះលែងនៅពេលយប់ ហើយនឹងត្រូវត្រឡប់ទៅវិញនៅពេលមេឃភ្លឺ។

ដូច្នេះហើយទើប ពេលព្រលឹម ម៉ោង៤ គេតែងពួតបាយបិណ្ឌ សណ្ដែក ល្ង ផ្លែចេក និងមានទង់ពណ៌សពីរ ធ្វើពីក្រដាស ដើម្បីដោតធ្វើជាទង់ យកទៅបោះជុំវិញព្រះវិហារ ដោយដើរប្រទក្សិណ និងសូត្រផ្សាយមេត្តាធម៌ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់សាច់ញាតិដែលបានចែកឋាន ឬពពួកប្រេត ខ្មោចអត់ឃ្លាន។

តាមជំនឿនេះ ទើបគេនិយមប្រារព្ធពិធីបោះបាយបិណ្ឌ ថាជាការចែករំលែកនូវបុណ្យកុសល ឬអាហារទៅកាន់ពពួកប្រេតអត់ឃ្លាន ដើម្បីទទួលបាននូវមគ្គផល កុសលផលបុណ្យ ក្នុងការចាប់ជាតិកំណើតជាតិថ្មី។

ការ បោះ បាយ បិណ្ឌមិនត្រឹមតែជា ជំនឿលើវិញ្ញាណ ឬពពួកប្រេតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទំនាមទម្លាប់នេះ ក៏បានបង្កប់នូវការអប់រំតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា តាមរយៈការអប់រំផ្លូវចិត្ត ដោយការសូត្រធម៌បរាភវសូត្រដែលមានន័យទាក់ទងនឹងមូលហេតុទាំង១២យ៉ាង ដែលជាកត្តានាំឱ្យមានសេចក្ដីវិនាស ។

ទោះបីជាការបោះបាយបិណ្ឌត្រូវបានមតិមួយចំនួនលើកឡើងថា មិនមែនជាជំនឿក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ឬជាជំនឿឥតប្រយោជន៍ក៏ដោយក៏ប៉ុន្តែប្រយោជន៍ដែលមនុស្សទទួលបានពីការបោះបាយ បិណ្ឌគឺការដែលបានធ្វើទានផងនិងបានស្ដាប់នូវធម៌អប់រំចិត្តផង ដើម្បីចៀសឆ្ងាយពីសេចក្ដីវិនាសគឺមានតែសេចក្តីសុខនិងសេចក្តីចម្រើន។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ វាបានក្លាយជាប្រពៃណីទំលាមទម្លាប់មួយ ដែលបានបន្សល់ទុក ដល់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយបានរៀន និងស្វែងយល់ពីទំលាមទម្លាប់ទាំងអស់នោះ និងអាចប្រតិបត្តិប្រកបដោយបញ្ញា និងការគិតពិចារណា ដើម្បីនាំទៅរកសេចក្តីចម្រើន និងសុភមង្គល៕

អត្ថបទ៖ Sofia