ប្រវត្តិ ជំនឿ និងរយៈពេលនៃការប្រារព្ធពីធីបុណ្យភ្ជំបិណ្ឌ

បុណ្យភ្ជំបិណ្ឌ ជាពិធីបុណ្យសាសនាបុរាណដ៏សំខាន់របស់ជាតិខ្មែរ ដែលកើតឡើងតាមជំនឿព្រះពុទ្ធសាសនា ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យដល់បុព្វបុរស និងសាច់ញាតិដែលបានចែកឋានទៅ ហើយក៏ជាការជួបជុំគ្រួសារនិងចែករំលែកសេចក្តីសប្បុរសក្នុងសង្គមផងដែរ។ ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ គឺជាបុណ្យប្រពៃណីដ៏សំខាន់ និងមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅមួយរបស់ប្រជាជនខ្មែរ ដែលប្រារព្ធឡើងជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យទៅដល់ដូនតា ញាតិសន្តានទាំងប្រាំពីរជំនាន់ដែលបានចែកឋានទៅហើយ។

ពិធីនេះមិនត្រឹមតែជាបុណ្យសាសនាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាឱកាសសម្រាប់ក្រុមគ្រួសារទាំងមូលជួបជុំគ្នា សម្តែងនូវការដឹងគុណ និងរំលឹកគុណដល់អ្នកមានគុណ។

ចូលរួមជាមួយពួកយើងក្នុង Telegram ដើម្បីទទួលបានព័ត៌មានរហ័ស

លើសពីនេះទៅទៀតពិធីនេះក៏ជាបុណ្យនៃការចែករំលែកជួយដល់ព្រះសង្ឃដែលគង់ចាំវស្សា ដែលព្រះសង្ឃត្រូវការទាំងចង្ហាន់ និងបច្ច័យផងដែរ។ ការធ្វើទានរបស់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ក៏បានបង្ហាញពីការជួយទំនុកបម្រុងដល់ព្រះពុទ្ធសាសនាផងដែរ។

យោងតាមឯកសាររបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ មៀច ប៉ុណ្ណ អតីតសមាជិកក្រុមជំនុំទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរនៃពុទ្ធ សាសនបណ្ឌិត្យនឹងបង្ហាញឱ្យយល់ដឹងថា តើបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌមានប្រភពមកពីណា ហើយនៅក្នុងរយៈពេលនៃការរៀបចំពិធីនេះតើប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរគួរធ្វើអ្វីខ្លះនោះ?

ប្រវត្ដិនៃពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ៖ បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ជាបុណ្យដ៏សំខាន់មួយដែលប្រារឰធ្វើពីថ្ងៃ១រោច ដល់ថ្ងៃ១៥រោច ខែភទ្របទជារៀងរាល់ឆ្នាំត្រូវនឹងខែកញ្ញា ឬតុលា។ រីឯថ្ងៃ១៥រោចហៅថាភ្ជុំបិណ្ឌ។ ក្នុងរយៈពេលភ្ជុំបិណ្ឌនេះ ចាស់ៗបានលះបង់ផ្ទះសម្បែងកូនចៅទៅនៅវត្តសមាទានសីល៥ ចាំសីល៨ បម្រើព្រះសង្ឃសម្អាតទីអារាម។ ចំណែកឯប្រជាពលរដ្ឋវិញ បានចែកវេនគ្នា ជាវេនចំនួន១៥ថ្ងៃ ឬបិណ្ឌ។ ក្នុងបិណ្ឌនីមួយៗ គេតែងធ្វើដូចជា ពេលយប់ជួបជុំពុទ្ធបរិស័ទ ប្រគេន ភេសជ្ជៈចំពោះព្រះសង្ឃ និងជូនចំពោះចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ នមស្ការ គោរពព្រះរតនត្រ័យ និមន្ដព្រះសង្ឃចម្រើនព្រះបរិត្ដ និងសម្ដែងធម៌ទេសនា។ពេលព្រឹកប្រគេនអាហារ ចំពោះព្រះសង្ឃឧទ្ទិសកុសលជូនចំពោះវិញ្ញាណក្ខន្ធបុព្វការីជនដែលធ្វើមរណកាលទៅហើយនោះ។

ទាក់ទិនទៅនឹងប្រវត្ដិបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះដែរ បើតាមគម្ពីរលោកុត្តរសូត្របានបរិយាយថា ព្រះបាទពិម្ពិសារមានញាតិមួយក្រុម បានបំពេញទានមិនបរិសុទ្ធ គឺស៊ីបាយមុនលោក ពេលលាចាកខាងមុខក៏កើតជា«ប្រេត»។លុះដល់ព្រះសម្ពុទ្ធ ព្រះនាមកុក្ក បានត្រាស់ដឹងឡើងក្នុងលោក ពួកប្រេតទាំងនោះទៅសួរព្រះថា ចុះយើងខ្ញុំកាលណាបានអាហារបរិភោគ? ព្រះពុទ្ធត្រាស់ថា ចាំសួរព្រះពុទ្ធជាន់ក្រោយចុះក្នុងសាស នាតថាគត អ្នកទាំងឡាយនឹងបានអាហារបរិភោគ។

លុះដល់ព្រះពុទ្ធនាម នាគមនោ ក៏បានត្រាស់ដូចព្រះពុទ្ធមុនទៀត ដល់ពុទ្ធកាលព្រះកស្សបោ ក៏ត្រាស់ប្រាប់ដូចនេះទៀត ទើបតែដល់ព្រះសមណគោតមត្រាស់ដឹង ទ្រង់បានត្រាស់ថា ចាំមើលព្រះបាទពិម្ពិសារ ជាញាតិរបស់អ្នកទាំងឡាយហើយ។លុះពិម្ពិសារបានថ្វាយទាន ជាដំបូងហើយ មិនផ្សាយទៅឱ្យពួកញាតិក៏ស្រាប់តែពួកប្រេតទាំងឡាយដែលជាញាតិនោះស្រែកយំទ្រហឹងក្នុងពេលរាត្រី។ ព្រះបាទពិម្ពិសារស្ដេចយាង ទៅកាន់វត្ដវេឡុវ័ន ហើយទូលសួរព្រះពុទ្ធ ព្រះពុទ្ធត្រាស់ថា ពួកប្រេត ជាញាតិរបស់ព្រះអង្គនាំគ្នាយំទារអាហារ ព្រោះពួកប្រេតទាំងនោះ ត្រូវបានអាហារបរិភោគក្នុងសាសនាតថាគត ប៉ុន្ដែព្រះអង្គធ្វើបុណ្យហើយ មិនបានផ្សាយទៅឱ្យ។

ពេលព្រះបាទពិម្ពិសារទ្រង់ជ្រាបហើយក៏បានធ្វើបុណ្យចាត់ចែងបញ្ជូនទៅឲ្យ។ ពួកប្រេតទាំងនោះ ក៏បានកើតនៅក្នុងទិព្វវិមាន ដោយសុខរៀងដរាប តទៅ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពិធីកាន់បិណ្ឌ ក៏ចាប់ផ្ដើមមានកំណើតឡើងរហូតមកទល់ពេលនេះ។សាសនានិកនាំគ្នារាប់បាត្រឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យជូនដល់សាច់ញាតិរបស់ខ្លួន។សាសនានិកនាំគ្នារាប់បាត្រឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យជូនដល់សាច់ញាតិរបស់ខ្លួន។

អ្នកសាងល្អបានល្អ អ្នកសាងអាក្រក់បានផលអាក្រក់៖បើតាមគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនា បានចែងថា មនុស្សដែលស្លាប់ទៅតែងទៅកើតទីផ្សេងៗតាមកម្មរបស់ខ្លួន។ មនុស្សចិត្ដអា ក្រក់ដែលបានធ្វើបាបកម្មផ្សេងៗលុះស្លាប់ទៅ តែងតែកើតជាប្រេត៤ប្រភេទ គឺប្រេតដែលចិញ្ចឹមជីវិតដោយខ្ទុះឈាម ប្រេតស្រេកឃ្លានអាហារជានិច្ច ប្រេតដែលភ្លើងឆេះជានិច្ច និងប្រេតដែលចិញ្ចឹមជីវិតដោយផលដែលបុគ្គលដទៃឧទ្ទិសទៅឲ្យ។

គេតែងនិយមជ្រើសរើសចំថ្ងៃរនោច ខែភទ្របទ ព្រោះពេលវេលានោះ ព្រះចន្ទពុំសូវមានពន្លឺ ហើយចេះតែងងឹតទៅៗ ព្រោះឱកាសនោះហើយ ដែលយមរាជដោះលែងពួកប្រេតទាំងនោះឲ្យមករស់នៅលាយឡំជាមួយមនុស្ស ចាំទទួលភោគផល ដែលបងប្អូនញាតិសន្ដាន ដែលញាតិឧទ្ទិសឲ្យ ព្រោះពួកប្រេតខ្លាចពន្លឺណាស់។

ប្រសិនបើរយៈពេល១៥ថ្ងៃ ពួកប្រេតដើររកគ្រប់វត្ដ ពុំមានឃើញបងប្អូនញាតិសន្ដានណាធ្វើបុណ្យ បញ្ជូនកុសលទៅឱ្យទេពួក គេនឹងអត់បាយ អត់ទឹក ស្រេកឃ្លានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងក្រៃលែង ហើយនឹងជេរប្រទេចដាក់បណ្ដាសាដល់បងប្អូនញាតិ កាទាំងឡាយឱ្យហិនហោចទ្រព្យសម្បត្ដិ ព្រាត់ប្រាសឪពុកម្ដាយ ប្ដីប្រពន្ធ កូនចៅ ញាតិផៅទាំងប្រាំពីរសន្ដាន។ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទាំងប្រទេសតែងតែមានជំនឿទៅលើបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ នេះជានិច្ច ទោះបីមានក្ដី ក្រក្ដី ទោះយ៉ាងណា ត្រូវធ្វើបុណ្យនេះ ដោយខានមិនបានមួយឆ្នាំម្ដងៗ គឺត្រូវយកនំចំណី ទៀន ធូប រៀងរាល់ថ្ងៃ ចាប់ពីថ្ងៃ១រោច ដល់ថ្ងៃ១៥រោច ក្នុងខែភទ្របទ។

បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះ កាលដើមឡើយ គឺធ្វើឡើងរ

យៈពេល៣ខែ គឺ៩០ថ្ងៃ ដោយគិតតាំងពីថ្ងៃចូលព្រះវស្សា រហូតដល់ថ្ងៃចេញព្រះវស្សា។ ប៉ុន្ដែរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ត្រូវកាត់បន្ថយនៅសល់តែ១៥ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ព្រោះដោយសារពេលវេលាមិនអំណោយផល ដោយមូលហេតុប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរមានភាពមមាញឹកខ្លាំង ក្នុងមុខរបរទទួលទាន ដូច្នេះ ត្រូវកាត់បន្ថយឲ្យខ្លីទៅវិញ។

លើសពីនេះទៅទៀតបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌក៏មានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅលើសពីការឧទ្ទិសកុសលដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅ ទៅទៀត។ ដោយពិធីបុណ្យនេះបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការបណ្តុះនូវគំនិតដ៏ថ្លៃថ្លាដូចជា៖ការពង្រឹងចំណងគ្រួសារ និងសហគមន៍ដែលពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌបានក្លាយជាឱកាសដ៏ពិសេសសម្រាប់កូនចៅដែលរស់នៅឆ្ងាយពីស្រុកកំណើត អាចវិលត្រឡប់ទៅជួបជុំក្រុមគ្រួសារ ញាតិមិត្ត និងមិត្តភក្តិនៅតាមវត្តអារាម និងនៅតាមផ្ទះ។ ការជួបជុំគ្នាធ្វើម្ហូបអាហារ និងទៅវត្តជាមួយគ្នា បានពង្រឹងនូវចំណងមេត្រីភាពរវាងជំនាន់ចាស់ និងជំនាន់ថ្មី ព្រមទាំងបណ្តុះស្មារតីសាមគ្គីភាពក្នុងសហគមន៍ផងដែរ។ មិនត្រឹមតែការពង្រឹងចំណងគ្រួសារ និងសហគមន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បង្ហាញពីការចែករំលែក និងសេចក្តីសប្បុរសផងដែរ តាមរយៈដែលប្រជាពលរដ្ឋបានបង្ហាញនូវការចែករំលែកទៅដល់អ្នកដទៃ។ ដោយប្រជាជនមួយចំនួនបានរៀបចំចង្ហាន់ដើម្បីចែករំលែកទៅដល់អ្នកក្រីក្រដែលមិនមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើបុណ្យ ឬបានចូលរួមធ្វើបុណ្យផ្សេងៗដើម្បីជួយដល់វត្តអារាម និងសង្គម។ បន្ថែមពីនេះវាក៏បង្ហាញពីការអប់រំនិងបណ្តុះតម្លៃមនុស្សធម៌ផងដែរ ដែលបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌបានផ្តល់នូវមេរៀនដ៏មានតម្លៃទៅដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយអំពីការដឹងគុណចំពោះអ្នកមានគុណ ការគោរព ការចែករំលែក និងការធ្វើទាន ដែលជាគុណតម្លៃដ៏សំខាន់នៃព្រះពុទ្ធសាសនា។ ពិធីនេះបានបង្ហាញថា ការធ្វើល្អ មិនត្រឹមតែជួយដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានបង្កើតនូវបុណ្យកុសលសម្រាប់ខ្លួនឯងនិងក្រុមគ្រួសារផងដែរ។

សរុបមក បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌគឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីជំនឿ និងវប្បធម៌ដ៏ល្អផូរផង់របស់ខ្មែរ ដែលមិនត្រឹមតែជាការគោរពដល់វិញ្ញាណដូនតាទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការបង្ហាញពីស្មារតីសាមគ្គីភាព សប្បុរសធម៌ និងការដឹងគុណក្នុងសង្គមផងដែរ។

ប្រភព៖ រាជបណ្ឌិតសភាកម្ពុជា

URL: រាជបណ្ឌិត្យសភាកម្ពុជា | ព័ត៌មានលម្អិត

អត្ថបទ៖ ណាវាតត្រា